Książka to dla nas zazwyczaj zlepek zadrukowanych kartek oprawionych w ładną (albo i nie) okładkę. Cokolwiek poza tekstem pojawia się rzadko, a jeśli już, to jako dodatek, a nie jako cały koncept, jak w przypadku „Illuminae”. Można się zastanawiać, na ile jest to książka w tradycyjnym rozumieniu, a na ile równie nietypowa powieść graficzna, ale jedno jest pewne: na pierwszy rzut oka to książka niezwykła. Jednak jak to z nią jest, gdy pierwsze wrażenia związane z jej nadzwyczajnym wyglądem miną? Czy „Illuminae” nie okazuje się powieścią, w której forma dominuje nad treścią?
